Międzynarodowe Centrum Onkologii Otwock

pl en ru ro ro

Wiesz że...

Regularne badania kontrolne to niezbędny element wczesnej diagnostyki raka. Nie należy się ich bać, bo mogą uratować życie!

Nasze Centrum

W styczniu 2013 roku spółka Affidea Onkoterapia otworzyła na terenie ECZ w Otwocku nowoczesny ośrodek radioterapii wraz z oddziałem szpitalnym dla pacjentów wymagających hospitalizacji.
Centrum Radioterapii zostało wyposażone w najwyższej klasy sprzęt medyczny do planowania leczenia oraz radioterapii:
  • dwa megawoltowe aparaty do teleradioterapii firmy Elekta
  • aparat do brachyterapii HDR
  • wysoko specjalistyczny tomograf komputerowy do planowania radioterapii firmy Philips.

Pierwsze piętro Ośrodka w całości przeznaczone jest na Oddział Szpitalny.


Profesjonalna kadra medyczna, nowoczesne wyposażenie oraz wysoki standard usług medycznych zapewnią pacjentom warunki leczenia na najwyższym światowym poziomie.


W chwili obecnej jest to jeden z najnowocześniejszych obiektów zapewniających najwyższy standard pobytu pacjenta.


Dzięki bliskiej współpracy z Europejskim Centrum Zdrowia Otwock, pacjenci wymagający kompleksowego leczenia onkologicznego, są poddawani chirurgii czy chemioterapii w Szpitalu im. Fryderyka Chopina ECZ, znajdującym się w tej samej lokalizacji. Szpital to również znakomite uzupełnienie oferty diagnostycznej, co w sposób bezpośredni przyczynia się do przyspieszenia terminu rozpoczęcia leczenia, a przez to zwiększenia możliwości zastosowania terapii radykalnej.

 


Oddział szpitalny

Mając na względzie komfort i potrzeby pacjentów, pierwsze piętro ośrodka przeznaczono na komfortowy oddział radioterapii dla pacjentów wymagających hospitalizacji.


W oddziale znajduje się:

  • 15 dwu i trzyosobowych pokoi dla Pacjentów z pełnym węzłem sanitarnym, wyposażonych według najwyższych światowych standardów

  • Jadalnia

  • Pokój wypoczynkowy

  • Dostęp do Internetu i TV w każdym Pokoju Pacjenta.

Słownik pojęć medycznych

Zgodnie z definicją, nowotworem nazywamy nieprawidłową strukturę o niekontrolowanym tempie wzrostu, powodującą zaburzenie prawidłowego funkcjonowania całego organizmu. Chorobą nowotworową zaś nazywamy zespół objawów powstałych w wyniki rozwoju nowotworu (np. guz uciskający na nerw powoduje dolegliwości bólowe u pacjenta).

Na rozwój nowotworu wpływa wiele czynników. Wśród najczęściej występujących możemy wyróżnić:

a)czynniki genetyczne

Podstawą powstania nowotworu jest zaburzenie równowagi miedzy genami odpowiadającymi za wytwarzanie białek koniecznych do prawidłowego funkcjonowania komórki. Są to między innymi geny supresorowe (hamujące wytwarzanie białek) oraz protoonkogeny (powodujące wzrost komórki). Utrata funkcji tych genów predysponuje to powstania nowotworu.


Istnieje grupa pacjentów, u których nieprawidłowy gen przekazywany jest z pokolenia na pokolenie stając sie dodatkowym czynnikiem ryzyka. Jeśli choroba ujawnia się u kilku członków rodziny, możemy podejrzewać tak zwane rodzinne występowanie danego nowotworu. Warto zwrócić uwagę na fakt, że nowotwór nie zawsze musi dotyczyć tego samego narządu u wszystkich członków rodziny


b) czynniki środowiskowe
Zauważono, że pewne czynniki występujące w naszym otoczeniu mogą wpływać na rozwój nowotworów. Wspomina się o czynnikach związanych z miejscem zamieszkania (azbest w dachach domów, smog w dużych miastach), miejscem pracy (toksyczne substancje: pyły, opary, ciecze), dieta (uboga w błonnik, bogata w substancje wielokrotnie przetworzone - zwłaszcza tłuszcze zwierzęce), używkami (papierosy, alkohol, niektóre leki, narkotyki). Coraz częściej mówi się o potencjalnym wpływie „dopalaczy” na rozwój nowotworów w populacji młodych ludzi.


c) czynniki osobnicze: wiek, płeć, styl życia (w tym aktywność fizyczna).

II. Istnieje wiele podziałów nowotworów:


a) Ze względu na możliwość tworzenia przerzutów, czyli ognisk odległych w stosunku do pierwotnej lokalizacji nowotworu:


i. przerzutowe
ii. nieprzerzutujące

Nowotwory mogą przerzutować drogą naczyń krwionośnych lub naczyń limfatycznych.

 

b) Ze względu na poziom złośliwości histologicznej, czyli poziomu miejscowej agresywności:


i. łagodne – nigdy nie dają przerzutów,
ii. złośliwe – mogą dawać przerzuty, mogą naciekać sąsiednie struktury,


• miejscowo złośliwe - jednocześnie mają cechy nowotworu łagodnego i złośliwego


iii. ze względu na budowę histologiczną, czyli tkankę, z jakiej sie wywodzą:


• nabłonkowe – tkanka nabłonkowa (tylko nowotwór złośliwy wywodzący się z tkanki nabłonkowej jest nazywany rakiem)
• nienabłonkowe – każda tkanka inna niż nabłonkowa


iv. ze względu na stopień zróżnicowania, czyli podobieństwa do tkanki, z której się wywodzi:


• różnicowane- lepiej rokujące
• niezróżnicowane – gorzej rokujące

 

III. Zachorowalność w Polsce z powodu nowotworów złośliwych w grupie kobiet i mężczyzn (raport na podstawie danych centrów onkologii w Polsce z 2009 r.)


a) Zachorowalność w Polsce z powodu nowotworów złośliwych w grupie kobiet (w kolejności od najczęstszego)


1) nowotwór piersi
2) nowotwór płuca
3) nowotwór jelita grubego
4) nowotwór trzonu macicy
5) nowotwór jajnika

 


b) Zachorowalność w Polsce z powodu nowotworów złośliwych w grupie mężczyzn (w kolejności od najczęstszego)


1) nowotwór płuca
2) nowotwór jelita grubego
3) nowotwór gruczołu krokowego
4) nowotwór pęcherza moczowego
5) nowotwór żołądka

IV. Stany przednowotworowe.


Czasem występowanie nowotworu poprzedzone jest obecnością zmiany niebędącej jeszcze zmianą nowotworową, ale strukturą, na podłożu której rozwinie sie nowotwór, jeżeli nie zostanie podjęta właściwa interwencja lekarska.

V. Zespoły paraneoplastyczne:


Zespoły objawów związane z czynnością wydzielniczą danego nowotworu lub uciskiem przez nowotwór na struktury wydzielające hormony.

VI. Wznowa nowotworu


Stan, w którym ponownie pojawiają sie objawy choroby nowotworowej lub masa nowotworu zostaje wykryta w badaniach kontrolnych u pacjenta pozostającego w stanie remisji (remisja- brak objawów choroby, brak zmian w badaniach dodatkowych u wyleczonego pacjenta po terapii onkologicznej).


1. Diagnostyka - możliwości diagnostyczne dostępne współczesnej medycynie w chorobach nowotworowych z ogólnym ich zastosowaniem


a) dDiagnostyka obrazowa jest powszechnie wykorzystywanym, najmniej inwazyjnym dla pacjenta badaniem dającym możliwość lepszego doboru metody leczenia oraz prowadzenia kontroli u pacjenta z nowotworem.


i. USG – metoda nieinwazyjna, całkowicie bezpieczna dla pacjenta, w której wykorzystywane są fale ultradźwiękowe. Wymaga niewielkiego przygotowania przez pacjenta, jest bezbolesna. Badania trwa od kilku do kilkunastu minut.


ii. RTG – bezbolesne, krótko trwające badanie diagnostyczne, wykorzystujące promienie X. Specyficznym rodzajem tego badania jest powszechnie wykonywana mammografia. Czasem dla lepszego uwidocznienia zmiany stosuje sie kontrast, czyli substancję gorzej przepuszczalną dla promieni X.


iii. TK - tomografia komputerowa – podstawowa, bezbolesna metoda diagnostyczna wykorzystująca promienie X. Uzyskane obrazy są cienkimi przekrojami przez wybrany fragment ciała. Wynik badania uzyskuje sie w oparciu o ocenę nałożonych na siebie tychże skanów. W niektórych przypadkach stosuje sie kontrast, najczęściej podawany dożylnie.


iv. MR - rezonans magnetyczny – metoda diagnostyczna wykorzystująca promieniowanie elektromagnetyczne, która pozwala na uwidocznienie zmian nowotworowych, jak i otaczających ją tkanek miękkich. Jest metodą z wyboru u kobiet w ciąży oraz do diagnostyki nowotworu centralnego układu nerwowego. Wymaga specjalnego przygotowania i trwa dłużej niż inne badania.


v. PET – rodzaj tomografii, w której wykorzystywane jest promieniowanie jonizujące powstałe w wyniku rozpadu cząstek atomu. Polega na podaniu pacjentowi glukozy najczęściej wyznakowanej fluorem. Lekarz ocenia metabolizm glukozy w poszczególnych tkankach organizmu. Zwiększony metabolizm wykazują np. komórki nowotworowe.


vi.SPECT – rodzaj tomografii, w której wykorzystywane jest promieniowanie gamma emitowane przez radioaktywne znaczniki, które po podaniu pacjentowi gromadzą się w miejscach zwiększonego metabolizmu komórkowego, a wiec miedzy innymi w obrębie komórek nowotworowych.


vii. Scyntygrafia – jest to metoda diagnostyczna, w której podaje sie pacjentowi wyznakowaną substancję pozwalającą na ocenę metabolizmu komórek, w tym komórek nowotworowych. Metodę tą wykorzystuje sie często do oceny kośćca, stwierdzenia obecności przerzutów, a ostatnio także do diagnostyki stanu zapalnego.


b) Biopsja: procedura polegająca na pobraniu materiału do oceny histopatologicznej, która umożliwia dobranie najlepszej metody leczenia. Jest to metoda dość bolesna, jednak wykorzystywane są środki miejscowo znieczulające, a samo badanie trwa krótko.


i. Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa – pobranie materiału ze zmiany za pomocą cienkiej igły wprowadzanej przez powłoki ciała. Umożliwia tylko ocenę cytologiczną.


ii. Oligobiopsja – pobranie materiału za pomocą specjalnie przygotowanego zestawu składającego sie z grubej igły i tłoczka. Igłę wprowadza sie po wykonaniu małego nacięcia na skórze. Pobiera sie większą ilość materiału niż w biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej, co umożliwia ocenę histopatologiczna i cytologiczna.


iii. Biopsja otwarta – chirurgiczne pobranie materiału przy znieczuleniu najczęściej lokalnym, wykonywany w ramach chirurgii jednego dnia. Umożliwia najpewniejszą ocenę pobranej zmiany.


iv. Biopsja śródoperacyjna – pobranie materiału do badania histopatologicznego w trakcie wykonywania operacji. Wynik badania dostarczany jest do zespołu operującego natychmiast po dokonaniu oceny przez patomorfologa. Połączenie oceny makroskopowej i mikroskopowej ułatwia chirurgowi doszczętne usunięcie nowotworu i podjęcie decyzji o zakresie operacji już w trakcie jej trwania.

c) Ocena układu limfatycznego:


i. Węzeł wartowniczy -węzeł chłonny będący pierwszą stacją, do której napływa chłonka z obszaru zajętego przez nowotwór. Dokonuje się barwienia węzła wartowniczego i późniejszej jego oceny:
- jeśli węzeł jest wybarwiony oznacza to, ze nowotwór dał przerzuty drogą limfatyczną,
- jeśli pozostaje niewybarwiony, istnieje bardzo niewielkie prawdopodobieństwo, że nowotwór dał przerzuty drogą limfatyczną.

 


2. Badania przesiewowe:
Badanie przesiewowe to prosty test wykonywany w ściśle zdefiniowanej grupie ryzyka zdrowych osób, pozwalający na dotarcie do osób w najwcześniejszym, jeszcze bezobjawowym stadium nowotworu, a nawet w stanie przednowotworowym. Wcześniejsze rozpoczęcie leczenia pozwala na zwiększenie szansy na pełne wyleczenie u pacjentów.


a) Stosowane w Polsce badania przesiewowe i grupy objęte takimi badaniami:

i. Rak szyjki macicy – badaniem przesiewowym jest cytologia wykonywana u kobiet w grupie wiekowej 25-60 lat. Przy prawidłowym wyniku kolejne badanie wykonuje się po 3 latach, natomiast wynik nieprawidłowy obliguje pacjentkę do wykonania badania cytologicznego po roku. Wbrew powszechnym opiniom mediów nie jest możliwa inseminacja tą drogą. Badanie polega na pobraniu komórek błony śluzowej z tarczy i kanału szyjki macicy za pomocą małej szczoteczki. Ocena komórek oparta jest o tzw. klasyfikację Bethesda.


ii. Rak jelita grubego – badaniem przesiewowym jest kolonoskopia wykonywana po 55 roku życia lub wcześniej u pacjentów z obciążonym wywiadem rodzinnym. Przy prawidłowym wyniku kolejne badanie wykonywane jest po okresie 10 lat, a u pacjentów z grupy ryzyka najpóźniej po 5 latach od poprzedniego badania. Badanie polega na wprowadzeniu aparatu do jelita grubego pacjenta przez odbyt w znieczuleniu miejscowym. Przygotowanie do badania zależy od jego pilności – od kilkudniowej diety ścisłej po zastosowanie lewatywy.


iii. Rak piersi – badaniem przesiewowym jest mammografia. Wykonywana jest ona u kobiet w grupie wiekowej 49-65 lat. W badaniu wykorzystuje się promieniowanie rentgenowskie do wykonania zdjęć w dwóch płaszczyznach. Każdą pierś kolejno umieszcza sie pomiędzy płytami aparatu, które lekko ściskając gruczoł, mogą powodować niewielki ból. Badanie jest bezpieczne i wbrew powszechnym mitom nie może wywołać nowotworu. Ilość promieniowania pochłaniana przez organizm podczas pojedynczego badania równa jest pochłoniętemu promieniowaniu kosmicznemu przez pasażera odbywającego lot samolotem na trasie Warszawa – Waszyngton. U młodszych kobiet ze względu na odmienną budowę gruczołu piersiowego, do jego oceny i diagnostyki stosuje się badanie ultrasonograficzne.


b) Korzyści płynące ze stosowania badan profilaktycznych w skali populacji

Stosowanie badań przesiewowych zmniejsza narażenie pacjenta na kosztowną, żmudną i toksyczną dla organizmu terapię onkologiczną. Wcześniejsza diagnostyka i objęcie opieką onkologa korzystnie wpływa na stan psychospołeczny pacjenta (nie wyłącza go z dotychczasowego życia).


c) Markery nowotworowe

Substancje w organizmie człowieka, których obecność lub podwyższony poziom świadczyć może o toczącym sie procesie nowotworowym. Wykorzystywane są zarówno do diagnostyki, jak i do oceny postępu leczenia i kontroli.


d) Profilaktyka i samokontrola
Wiele opracowań i badań wskazuje na korzystny wpływ stosowania profilaktyki oraz samokontroli na zapobieganie występowania nowotworów. Obecnie zaleca się prowadzenie samobadania piersi raz w miesiącu, od okresu pokwitania, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. U kobiet badanie powinno być wykonywane w pierwszej połowie cyklu i zawsze w tym samym dniu cyklu. Wszelkie zmiany niepokojące pacjenta winny być skonsultowane z lekarzem. U mężczyzn zalecana jest ponadto samokontrola jąder.  Do profilaktyki możemy zaliczyć tez oglądanie znamion, stosowanie odpowiedniej diety, aktywność fizyczną oraz unikanie narażenia na czynniki szkodliwe.


4. Leczenie
W leczenie pacjenta zaangażowany jest interdyscyplinarny zespół specjalistów, w skład którego wchodzą: chirurg, onkolog, radiolog, anestezjolog, specjalista rehabilitacji, psycholog oraz dietetyk. Rodzaj terapii uzależniony jest głównie od stanu pacjenta, jego preferencji oraz rodzaju i typu nowotworu.


a) Rodzaje leczenia:


i. chirurgiczne:


• radykalne – usuwana jest zmiana wraz z zajętym narządem lub strukturą anatomiczną oraz zajętymi węzłami chłonnymi,
• oszczędzające – usuwana jest zmiana z marginesem zdrowych tkanek, z pozostawieniem nienaruszonego przez nowotwór fragmentu zajętej struktury oraz węzłów chłonnych,

• paliatywne – nakierowane na zmniejszenie dolegliwości występujących u pacjenta, a nie na jego wyleczenie.


ii. Radioterapia – metoda wykorzystująca promieniowanie jonizujące:


• teleradioterapia – rodzaj terapii, w której źródło promieniowania znajduje się w pewnej odległości od pacjenta,
• brachyterapia – rodzaj terapii, w której źródło promieniowania znajduje się w obrębie zmiany nowotworowej lub otaczających tkanek,
• radioterapia paliatywna – nakierowana na zmniejszenie objawów u pacjenta, a nie jego wyleczenie


iii. Chemioterapia – metoda leczenia, w której do organizmu pacjenta wprowadza się substancję chemiczną wykazującą działanie toksyczne głównie w stosunku do komórek nowotworowych, w kolejno następujących po sobie cyklach:


• indukcyjna – rodzaj chemioterapii, mającej na celu zmniejszenie masy nowotworu i rozpoczęcie ostatecznego leczenia, np. leczenie chirurgicznego,
• adjuwantowa – stosowana samodzielnie (bez stosowania innych metod leczenia onkologicznego),
• uzupełniająca – rodzaj chemioterapii stosowanej jako uzupełnienie innej metody leczenia stosowanej u pacjenta, której celem jest eliminacja pozostałych w organizmie komórek nowotworowych,
• paliatywna - nakierowana na zmniejszenie objawów u pacjenta, a nie jego wyleczenie.


iv. Chemioradioterapia – połączenie dwóch podstawowych metod leczenia, tzn. radioterapii i chemioterapii:


• sekwencyjna – naprzemienne stosowanie obu metod leczenia (często wykorzystywane jest zjawisko fotouczulenia nowotworu, gdy stosowana substancja chemiczna zwiększa wrażliwość masy nowotworowej na stosowanie promieni),
• jednoczasowa - równoczesne stosowanie obu metod terapeutycznych.


v. Molekularna terapia celowana- metoda wykorzystująca charakterystyczne cechy genetyczne komórek guza, dzięki którym istnieje możliwość zastosowania specjalnie przygotowanych cząstek otaczających komórki nowotworu i bezpośrednio atakujących obce komórki lub ułatwiających odpowiedź układu immunologicznego.


b) Leczenie wspomagające – mające na celu złagodzenie dolegliwości towarzyszących zarówno samej chorobie nowotworowej jak i stosowanej terapii


i. Leczenie p/bólowe - do oceny bólu nowotworowego wykorzystuje sie wiele skal, między innymi skale VAS (Visual Analogue Scale) opartą na metodzie numerycznej. Pacjent subiektywnie ocenia natężenie bólu w skali od 0-10, gdzie 0 oznacza brak bólu, 10 natomiast najsilniejszy do wyobrażenia ból. Jeśli ocena bólu znajduje sie w skali 0-3 pkt. możliwe jest skuteczne leczenie przeciwbólowe, jeśli ocena bólu znajduje sie w skali powyżej 7 pkt. niezbędna jest natychmiastowa interwencja lekarska. W leczeniu bólu wykorzystuje sie tak zwaną drabinę analgetyczną.

Drabina analgetyczna wg WHO

    II stopień
  II stopień 

silny opioidowy lek

 I stopień

słaby opioidowy lek
przeciwbólowy

 przeciwbólowy

nieopioidowe leki
przeciwbólowe

+/- nieopioidowe leki
przeciwbólowe

+/- nieopioidowe leki
przeciwbólowe
+/- lek wspomagający +/- lek wspomagający +/- lek wspomagający

 

ii. Leczenie żywieniowe – dostosowanie diety pacjenta do dziennego zapotrzebowania energetycznego oraz możliwości przyjmowania pokarmów.


c)Powikłania leczenia onkologicznego
Każda ingerencja z zewnątrz w pewnym stopniu zaburza równowagę panującą w organizmie człowieka. Szczególnym przykładem jest leczenie onkologiczne, ponieważ działa toksycznie w stosunku do wszystkich komórek organizmu, a nie tylko komórek nowotworowych. Jednakże korzyści płynące z terapii w znacznym stopniu przewyższają jej działania niepożądane.

a) Wczesne:


- nudności i wymioty
- krwawienie
- osłabienie i senność
- bóle i zawroty głowy
- zmiany skórne (wysypka, trądzik, oparzenia)
- zrosty
- suchość śluzówek
- biegunki, zaparcia
- utrata masy ciała
- trudno gojące sie rany
- infekcje
- utrata funkcji narządu lub struktury anatomicznej
- zmiany psychiczne
- zgon


b) Późne:


- krwawienia
- nowotwory wtórne
- niedrożność przewodu pokarmowego
- blizny
- infekcje
- niedożywienie i wyniszczenie
- zmiany psychiczne
- zgon